Oddajcie cezarowi to, co należy do cezara, a Bogu to, co należy do Boga
Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza
Faryzeusze odeszli i naradzali się, jak by podchwycić Jezusa w mowie.
Posłali więc do Niego swych uczniów razem ze zwolennikami Heroda, aby mu powiedzieli: «Nauczycielu, wiemy, że jesteś prawdomówny i drogi Bożej w prawdzie nauczasz. Na nikim Ci też nie zależy, bo nie oglądasz się na osobę ludzką. Powiedz nam więc, jak Ci się zdaje? Czy wolno płacić podatek cezarowi, czy nie?»
Jezus przejrzał ich przewrotność i rzekł: «Czemu wystawiacie Mnie na próbę, obłudnicy? Pokażcie Mi monetę podatkową!» Przynieśli Mu denara.
On ich zapytał: «Czyj jest ten obraz i napis?» Odpowiedzieli: «Cezara». Wówczas rzekł do nich: «Oddajcie więc cezarowi to, co należy do cezara, a Bogu to, co należy do Boga».
Oto słowo Pańskie.
Czemu wystawiacie Mnie na próbę, obłudnicy?
Pytający nie szukają prawdy. Chcą zmusić Jezusa do odpowiedzi, którą później obrócą przeciw Niemu. Jeśli sprzeciwi się podatkom, oskarżą Go o bunt. Jeśli je poprze, narazi się ludziom, którzy nie godzą się z rzymską okupacją. Nawet pochwała, od której zaczynają rozmowę, ma pomóc im w zastawieniu pułapki. Można przecież mówić prawdę i mieć przy tym nieuczciwe zamiary. Miłe słowa mogą służyć temu, by zdobyć czyjąś przychylność, wywrzeć nacisk albo łatwiej postawić na swoim. Jezus nie ulega pochlebstwu. Przed ważną rozmową chcę więc sprawdzić, czy zależy mi na dobru drugiej osoby, czy tylko próbuję osiągnąć swój cel.
Czyj jest ten obraz i napis?
Jezus prosi, by spojrzeli na denara. Moneta nosi obraz cezara, człowiek zaś został stworzony na obraz Boga. Dlatego Bogu nie wystarczy drobna część mojego życia. Należą do Niego moje sumienie, ciało, czas, zdolności i relacje. Nie mogę też traktować innych tak, jakby byli narzędziami do osiągania moich celów. Boży obraz nosi również ten, kto mnie drażni, zawiódł albo ma inne zdanie. Szacunek do niego wyraża się w prostych rzeczach: nie wykorzystam jego słabości, nie upokorzę go w rozmowie i nie uznam za przeszkodę w swoich planach.
Oddajcie więc cezarowi to, co należy do cezara, a Bogu to, co należy do Boga
Jezus uznaje obowiązki wobec państwa i wspólnoty, ale stawia władzy wyraźną granicę. Cezar nie jest Bogiem. Mam uczciwie płacić podatki, przestrzegać prawa, dbać o wspólne dobro i rzetelnie wykonywać swoje obowiązki. Żadna władza nie może jednak zastąpić mojego sumienia ani decydować wbrew Bogu, co jest dobre, a co złe. Wiara nie daje też prawa do obojętności na sprawy innych ludzi. Widać ją w tym, jak pracuję, korzystam ze wspólnych dóbr, zachowuję się w życiu publicznym i odnoszę do osób o innych poglądach. Moją uczciwość najlepiej sprawdzają sytuacje, w których nikt mnie nie widzi i nie rozlicza.
- Czy w trudnej rozmowie naprawdę szukam prawdy, czy czekam na słowa, które będę mógł wykorzystać przeciw drugiej osobie?
- Kogo ostatnio potraktowałem jak przeszkodę albo narzędzie, zamiast zobaczyć w nim osobę noszącą obraz Boga?
- Który obowiązek wobec innych powinienem wypełniać uczciwiej i bardziej odpowiedzialnie?
- Czy opinia otoczenia, własny interes albo władza nie zajmują w moim życiu miejsca należnego Bogu?
Jezu, Ty znasz zamiary ukryte pod moimi słowami. Uwolnij mnie od manipulowania innymi i daj mi odwagę uczciwego szukania prawdy. Naucz mnie dostrzegać Twój obraz w każdym człowieku i rzetelnie wypełniać obowiązki wobec innych. Strzeż mojego sumienia, abym żadnej władzy, korzyści ani ludzkiej opinii nie postawił na miejscu Boga. Przyjmij całe moje życie i prowadź mnie w codziennych wyborach. Amen.