Głosić słowo Boże bez obawy
Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza
Kiedy ogromne tłumy zebrały się koło Jezusa, tak że jedni cisnęli się na drugich, zaczął mówić najpierw do swoich uczniów: «Strzeżcie się kwasu, to znaczy obłudy faryzeuszów. Nie ma bowiem nic ukrytego, co by nie wyszło na jaw, ani nic tajemnego, co by się nie stało wiadome. Dlatego wszystko, co powiedzieliście w mroku, w świetle będzie słyszane, a co w izbie szeptaliście do ucha, głoszone będzie na dachach.
A mówię wam, przyjaciołom moim: Nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, a potem nic już więcej uczynić nie mogą. Pokażę wam, kogo się macie obawiać: bójcie się Tego, który po zabiciu ma moc wtrącić do piekła. Tak, mówię wam: Tego się bójcie!
Czyż nie sprzedają pięciu wróbli za dwa asy? A przecież żaden z nich nie jest zapomniany w oczach Bożych. U was zaś nawet włosy na głowie wszystkie są policzone. Nie bójcie się: jesteście ważniejsi niż wiele wróbli».
Oto słowo Pańskie.
Strzeżcie się kwasu, to znaczy obłudy faryzeuszów.
Jezus mówi o obłudzie jak o kwasie, bo niewielka ilość zakwasu potrafi przeniknąć całe ciasto. Podobnie dzieje się ze mną, gdy zaczynam żyć w dwóch wersjach: jednej na pokaz, a drugiej ukrytej przed ludźmi. To nie musi zaczynać się od wielkiego kłamstwa. Czasem wystarczy, że mówię o przebaczeniu, a świadomie pielęgnuję urazę, pouczam innych w sprawie, której sam unikam, albo bardziej troszczę się o swoją opinię niż o prawdę. Taki rozdźwięk łatwo usprawiedliwić, ale pozostawiony bez uwagi zaczyna wpływać na kolejne decyzje. Jezus nie mówi tych słów po to, żeby mnie zawstydzić, lecz żeby ocalić we mnie autentyczność.
Nie ma bowiem nic ukrytego, co by nie wyszło na jaw, ani nic tajemnego, co by się nie stało wiadome.
Te słowa mogą brzmieć jak groźba, ale można usłyszeć w nich także zaproszenie do życia w szczerości. Jezus przypomina, że prawdy nie da się bez końca przykrywać pozorami. Ukryty konflikt, przemilczany błąd, nieuczciwość czy grzech zwykle nie znikają dlatego, że o nich nie mówię. Często przeciwnie - im dłużej pozostają w ciemności, tym więcej siły mi odbierają. Nie chodzi o to, by wszystko ujawniać wszystkim. Chodzi o to, żebym przed Bogiem nie udawał i potrafił w odpowiednim miejscu nazwać prawdę: w spowiedzi, w szczerej rozmowie, w przeproszeniu kogoś albo w przyznaniu się do błędu. Mogę sam wyjść do światła, zamiast żyć w napięciu, że kiedyś coś zostanie odkryte.
Nie bójcie się: jesteście ważniejsi niż wiele wróbli.
Jezus mówi najpierw o lęku przed ludźmi, a zaraz potem o wróblach i włosach policzonych na głowie. To zestawienie jest ważne. Nie każe mi być odważnym przez zaciskanie zębów, lecz przez przypomnienie sobie, w czyich rękach jestem. Ludzie mogą mnie źle ocenić, odrzucić, wyśmiać albo wywrzeć na mnie presję, ale ich opinia nie jest ostateczną miarą mojego życia. Bojaźń Boża nie oznacza życia w strachu przed Bogiem. Oznacza, że to Jego zdanie i moja więź z Nim mają dla mnie większą wagę niż wszystko inne.
- W jakiej sytuacji bardziej dbam o swój obraz niż o prawdę?
- Co w moim życiu potrzebuje dziś światła: szczerej rozmowy, przeproszenia albo spowiedzi?
- Czyjej reakcji lub opinii boję się obecnie najbardziej?
- W jakiej konkretnej sprawie potrzebuję zaufać, że Bóg naprawdę jest przy mnie?
Jezu, uwolnij mnie od życia na pokaz i od lęku, który każe mi ukrywać prawdę. Daj mi łaskę stawania przed Tobą bez maski oraz odwagę, by nazwać to, co wymaga zmiany, przebaczenia albo naprawienia. Gdy zbyt mocno przejmuję się cudzą opinią, przypominaj mi, że to Ty jesteś Panem mojego życia. Pomóż mi uwierzyć, że znasz mnie do końca, nie tracisz mnie z oczu i troszczysz się także o to, czego inni nie widzą. Naucz mnie wybierać prawdę z ufnością, a nie ze strachu. Amen.