Jezus gromi faryzeuszów i uczonych w Prawie
Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza
Jezus powiedział do faryzeuszów i do uczonych w Prawie:
«Biada wam, ponieważ budujecie grobowce prorokom, a wasi ojcowie ich zamordowali. Zatem dajecie świadectwo i przytakujecie uczynkom waszych ojców, gdyż oni ich pomordowali, a wy im wznosicie grobowce.
Dlatego też powiedziała Mądrość Boża: Poślę do nich proroków i apostołów, a niektórych z nich zabiją i prześladować będą. Tak na to plemię spadnie kara za krew wszystkich proroków, która została przelana od stworzenia świata, od krwi Abla aż do krwi Zachariasza, który zginął między ołtarzem a przybytkiem. Tak, mówię wam, zażąda się zdania z niej sprawy od tego plemienia.
Biada wam, uczonym w Prawie, bo wzięliście klucze poznania; sami nie weszliście, a przeszkodziliście tym, którzy wejść chcieli».
Gdy wyszedł stamtąd, uczeni w Piśmie i faryzeusze poczęli gwałtownie nastawać na Niego i wypytywać Go o wiele rzeczy. Czyhali przy tym, żeby Go pochwycić na jakimś słowie.
Oto słowo Pańskie.
Biada wam, ponieważ budujecie grobowce prorokom, a wasi ojcowie ich zamordowali.
Jezus pokazuje paradoks: można otaczać czcią świętych z przeszłości, a jednocześnie nie chcieć dzisiaj słuchać Jezusa, kiedy Jego słowo staje się niewygodne. Wspomnienie Abla i Zachariasza obejmuje niemal całą historię biblijną - od początku Księgi Rodzaju aż po wydarzenia opisane w Drugiej Księdze Kronik, która w tradycyjnym układzie Biblii hebrajskiej znajdowała się na końcu. Jezus mówi więc o powtarzającym się przez pokolenia oporze wobec ludzi, którzy przypominają prawdę. Ja również mogę zachwycać się Ewangelią, cytować świętych i szanować wielkich świadków wiary, a jednocześnie odrzucać słowo, które dotyka mojego konkretnego sposobu życia. Czasem przychodzi ono przez niewygodną uwagę. Wtedy warto nie pytać od razu, czy ktoś powiedział to wystarczająco delikatnie, ale najpierw sprawdzić, czy nie ma w tych słowach prawdy, którą Bóg chce mi pokazać.
Biada wam, uczonym w Prawie, bo wzięliście klucze poznania; sami nie weszliście, a przeszkodziliście tym, którzy wejść chcieli.
Obraz klucza jest bardzo ważny. Wiedza o Bogu została powierzona uczonym w Prawie po to, aby otwierali ludziom drogę do Boga, tymczasem Jezus zarzuca im, że sami nie weszli i jeszcze utrudnili wejście innym. Mogę znać wiele prawd wiary, dobrze rozumieć przepisy i sprawnie wyjaśniać Pismo, a jednak nie pozwolić, aby ta wiedza doprowadziła mnie do spotkania z Bogiem. Mogę też mówić o wierze w taki sposób, że drugi człowiek zamiast zobaczyć otwarte drzwi zobaczy tylko ciężar. Pierwsze czytanie pokazuje przeciwny kierunek: Bóg w Chrystusie odsłania swoją wolę i obdarza człowieka łaską. Wspomnienie św. Teresy od Jezusa, doktora Kościoła, dobrze przypomina, że głębokie poznanie Boga nie wynika jedynie z wiedzy, lecz z modlitwy i żywej relacji z Nim. Kiedy więc rozmawiam z kimś o wierze - z dzieckiem, przyjacielem, osobą zagubioną czy niewierzącą - mogę zapytać siebie, czy moje słowa naprawdę pomagają mu zrobić krok w stronę Jezusa.
Uczeni w Piśmie i faryzeusze poczęli gwałtownie nastawać na Niego i wypytywać Go o wiele rzeczy.
Najbardziej niepokojące jest to, co dzieje się po słowach Jezusa. Jego rozmówcy nie zatrzymują się, aby sprawdzić własne życie, lecz zaczynają atakować i szukać sposobu, by podważyć mówiącego. To bardzo ludzki mechanizm. Kiedy słyszę uwagę, która mnie dotyka, łatwiej mi znaleźć błąd w sposobie jej wypowiedzenia, zakwestionować intencje rozmówcy albo natychmiast przygotować odpowiedź niż spokojnie zapytać, czy czegoś ważnego nie powinienem usłyszeć. Może się to wydarzyć podczas konfliktu w domu, rozmowy ze współpracownikiem, spowiedzi czy zwyczajnej uwagi kogoś bliskiego. Nie każda krytyka jest słuszna, ale moja pierwsza reakcja może sprawić, że nie usłyszę nawet tej części, która jest prawdziwa. Mogę dziś spróbować innej: zanim odpowiem, zatrzymam się i zapytam Jezusa, co w tych słowach powinienem przyjąć.
- Jak reaguję, gdy ktoś mówi mi prawdę, której nie chciałem usłyszeć?
- Czy w rozmowach o wierze pomagam drugiemu zobaczyć Jezusa, czy raczej komplikuję mu drogę?
- Kogo łatwiej mi podziwiać z daleka niż naprawdę słuchać w codziennym życiu?
Jezu, daj mi serce gotowe słuchać także wtedy, gdy Twoje słowo jest dla mnie niewygodne. Uwolnij mnie od potrzeby ciągłego bronienia siebie i daj mi odwagę przyjmowania prawdy. Spraw, abym tym, co wiem o Tobie, nie zamykał nikomu drogi, lecz pomagał innym zbliżyć się do Ciebie. Naucz mnie używać słów, wiedzy i odpowiedzialności tak, aby otwierały drzwi, a nie stawiały dodatkowe przeszkody. Amen.