Świętych Benedykta, Jana, Mateusza, Izaaka i Krystyna, pierwszych męczenników Polski

Jezus przypomina dwie historie z Księgi Rodzaju. Za dni Noego ludzie jedli i pili, żenili się i wychodzili za mąż, a za czasów Lota kupowali i sprzedawali, sadzili i budowali. W tym wyliczeniu nie ma nic złego, bo tak wygląda zwykłe życie, ale Jezus podkreśla, że trwało ono bez zmian aż do dnia, gdy przyszedł potop, a na Sodomę spadł deszcz ognia i siarki. Komentarz do Ewangelii w serwisie Opus Dei zwraca uwagę na drugą stronę tych historii: Noe budował arkę, gdy nic nie zapowiadało potopu, a Lot opuścił miasto, gdy wokół wszystko wydawało się w porządku. Obaj musieli wiele zostawić i zaufać, że Bóg ich prowadzi.

Żona Lota też wyszła z Sodomy, ale według Księgi Rodzaju obejrzała się za siebie i zamieniła w słup soli. Jezus wspomina o niej zaraz po słowach o człowieku, który będzie na dachu i nie powinien schodzić po rzeczy zostawione w mieszkaniu, oraz o tym, kto będzie na polu i nie powinien wracać do siebie. Św. Augustyn w jednym ze swoich pism widział w niej obraz ludzi, których Bóg wezwał, a oni zamiast iść naprzód, wciąż oglądają się na to, co zostawili. Jej los miał, jego zdaniem, ostrzegać innych, żeby tego niebezpieczeństwa nie lekceważyli.

Takie oglądanie się zna ktoś, kto postanowił zerwać z nałogiem albo zakończyć znajomość, która go niszczyła, a potem co wieczór wraca myślami do tego, co porzucił. Słowa o żonie Lota nie każą więc wymazać przeszłości, tylko ostrzegają przed przywiązaniem, które nie pozwala ruszyć z miejsca.

Jezus mówi, że tej nocy dwóch będzie na jednym posłaniu, a dwie kobiety będą razem mleć na żarnach, i za każdym razem jedna osoba zostanie wzięta, a druga zostawiona. Z zewnątrz ich życie wygląda tak samo. Komentarz z hiszpańskojęzycznej „Biblia de la Iglesia en América” wyjaśnia, że nie decyduje o tym przypadek, ponieważ każdy odpowie za własne czyny, nawet jeśli z kimś dzieli dom i zajęcie.

Uczniowie chcą wiedzieć, gdzie to się stanie, i pytają: «Gdzie, Panie?». Jezus nie podaje miejsca, tylko odpowiada przysłowiem o padlinie i sępach. Ten sam komentarz tłumaczy je tak: martwego ciała nie da się ukryć w polu, a więc i przyjście Chrystusa nie umknie nikomu. Nie trzeba zatem wypatrywać miejsca ani daty, bo ważniejsze jest to, w jakim stanie zastanie nas ten dzień.

O taki stan pytał Jan Paweł II, gdy w 1997 r. w Gorzowie Wielkopolskim mówił o Braciach Polskich Męczennikach, patronach tamtejszej diecezji. Przyznał, że patrząc na ich świadectwo, każdy może się zastanawiać, czy starczyłoby mu wiary, nadziei i miłości, by postąpić tak samo. Dodał jednak, że w czasach, gdy nie trzeba już oddawać za wiarę krwi, tym wyraźniejsze musi być świadectwo codziennego życia: w rodzinie, w pracy, w szkole i w urzędzie. Tak można tracić życie w zwykłe dni, na przykład zachowując uczciwość w pracy, gdy ktoś namawia, by coś przemilczeć.