Ewangelia powodem rozłamu
Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza
Jezus powiedział do swoich uczniów:
«Przyszedłem ogień rzucić na ziemię i jakże pragnę, ażeby już zapłonął. Chrzest mam przyjąć, i jakiej doznaję udręki, aż się to stanie.
Czy myślicie, że przyszedłem dać ziemi pokój? Nie, powiadam wam, lecz rozłam. Odtąd bowiem pięcioro będzie podzielonych w jednym domu: troje stanie przeciw dwojgu, a dwoje przeciw trojgu; ojciec przeciw synowi, a syn przeciw ojcu; matka przeciw córce, a córka przeciw matce; teściowa przeciw synowej, a synowa przeciw teściowej».
Przyszedłem ogień rzucić na ziemię i jakże pragnę, ażeby już zapłonął.
Ogień u św. Łukasza jest znakiem działania Ducha Świętego. Oczyszcza to, co wymaga zmiany, i daje siłę do życia Ewangelią. Jezus nie szuka we mnie krótkiego zapału, który szybko gaśnie. Chce być obecny w moich decyzjach, rozmowach i sposobie traktowania ludzi. Jego światło może odsłonić urazę, którą od dawna noszę, zgodę na nieuczciwy układ albo obojętność wobec czyjejś krzywdy. Nie muszę czekać na niezwykłe przeżycie. Mogę poprosić Ducha Świętego o pomoc i zrobić dziś coś konkretnego: szczerze porozmawiać, przeprosić albo pomóc komuś, kogo dotąd omijałem.
Chrzest mam przyjąć, i jakiej doznaję udręki, aż się to stanie.
Jezus nazywa swoją mękę i śmierć chrztem, w którym ma się zanurzyć. Sam zna lęk i ciężar tego, co nadchodzi. Nie patrzy więc na ludzkie cierpienie z daleka. Wchodzi w nie, przechodzi przez krzyż i prowadzi ku zmartwychwstaniu. Kiedy boję się diagnozy, odpowiedzialności za bliską osobę albo skutków uczciwej decyzji, nie muszę przed Nim udawać, że wszystko jest w porządku. Mogę powiedzieć wprost, co mnie przygniata, i zrobić tyle, ile dziś potrafię. Jezus przeszedł przez cierpienie pierwszy. To od Niego mogę dostać siłę, by pozostać wiernym mimo lęku.
Czy myślicie, że przyszedłem dać ziemi pokój? Nie, powiadam wam, lecz rozłam.
Jezus nie namawia do kłótni. Obraz podzielonej rodziny nawiązuje do słów proroka Micheasza o czasie kryzysu. Pokazuje, że opowiedzenie się za Chrystusem może wywołać sprzeciw, także wśród najbliższych. Nie powinienem jednak uznawać każdego konfliktu za dowód wierności Bogu. Napięcie może brać się również z mojego uporu, ostrego tonu lub niechęci do słuchania. W dniu św. Jana Pawła II przypominam sobie, że wiary nie da się zawsze zachować wyłącznie dla siebie. Czasem trzeba jasno powiedzieć, co jest dobre, a co krzywdzi człowieka. Chcę wtedy pozostać wierny Ewangelii, ale bez agresji i bez zasłaniania Bogiem własnej niechęci do innych.
- Jaki kompromis albo skrywaną urazę powinien dziś odsłonić we mnie ogień Ducha Świętego?
- Przed jaką rozmową lub decyzją uciekam i jaki pierwszy krok mogę teraz zrobić?
- Czy napięcie związane z moją wiarą wynika z wierności Ewangelii, czy również z tonu, w jakim mówię do innych?
- Gdzie przemilczam ważną prawdę tylko dlatego, że boję się czyjejś reakcji?
Jezu, rozpal we mnie ogień Ducha Świętego. Oczyść moje serce z urazy, obojętności i lęku. Daj mi siłę, bym w trudnej chwili nie uciekał od Ciebie i potrafił zrobić najbliższy możliwy krok. Naucz mnie mówić prawdę bez agresji, przyjmować sprzeciw bez odwetu i kochać tych, którzy mnie nie rozumieją. Amen.