Św. Marcina z Tours, biskupa

Wspomnienie obowiązkowe

Niewdzięczność uzdrowionych z trądu

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Zdarzyło się, że Jezus, zmierzając do Jeruzalem, przechodził przez pogranicze Samarii i Galilei.

Gdy wchodzili do pewnej wsi, wyszło naprzeciw Niego dziesięciu trędowatych. Zatrzymali się z daleka i głośno zawołali: «Jezusie, Mistrzu, ulituj się nad nami!» Na ten widok rzekł do nich: «Idźcie, pokażcie się kapłanom!» A gdy szli, zostali oczyszczeni.

Wtedy jeden z nich, widząc, że jest uzdrowiony, wrócił, chwaląc Boga donośnym głosem, padł na twarz u Jego nóg i dziękował Mu. A był to Samarytanin.

Jezus zaś rzekł: «Czyż nie dziesięciu zostało oczyszczonych? Gdzie jest dziewięciu? Czy się nie znalazł nikt, kto by wrócił i oddał chwałę Bogu, tylko ten cudzoziemiec?» Do niego zaś rzekł: «Wstań, idź, twoja wiara cię uzdrowiła».

Rozważanie

Dziesięciu trędowatych woła do Jezusa o litość i wszyscy zostają oczyszczeni, ale tylko jeden z nich zawraca, żeby podziękować. Jezus pyta wtedy o pozostałych. Ta scena prowadzi do pytania, co dzieje się z naszą wdzięcznością, kiedy dostaliśmy już to, o co prosiliśmy.

«Idźcie, pokażcie się kapłanom!»

Trędowaci zatrzymują się z daleka, bo według Prawa Mojżeszowego chorzy na trąd musieli żyć z dala od innych ludzi. To kapłan oglądał chorego i orzekał, czy ten wyzdrowiał i może wrócić do domu. Jezus nie dotyka więc dziesięciu mężczyzn ani nie mówi im, że są zdrowi, tylko posyła ich do kapłanów, choć trąd wciąż mają na skórze. Oni ruszają w drogę i dopiero wtedy, jak pisze Łukasz, „gdy szli, zostali oczyszczeni”.

Św. Cyryl Aleksandryjski, jeden z Ojców Kościoła, zauważa w komentarzu do Ewangelii Łukasza, że trędowaci poszli tak, jakby już byli zdrowi. Ich wiara polegała więc na tym, że zaufali Jego słowu, zanim zobaczyli jakąkolwiek zmianę. Podobnie jest z kimś, kto po latach milczenia dzwoni do brata, choć nie wie, czy ten odbierze, albo z kimś, kto wraca do spowiedzi, a jeszcze nie czuje w sobie żadnej przemiany: zmiana może przyjść w drodze, a nie przed pierwszym krokiem.

«Gdzie jest dziewięciu?»

W drodze do kapłanów zdrowi są już wszyscy, ale tylko jeden z nich, gdy widzi, że jest uzdrowiony, zawraca. Chwali Boga donośnym głosem, pada Jezusowi do nóg i dziękuje Mu, a Łukasz dopisuje, że był to Samarytanin. Jezus nazywa go cudzoziemcem, bo Żydzi i Samarytanie zwykle się unikali, i pyta o pozostałych dziewięciu.

Ewangelia nie mówi, dlaczego tamci nie wrócili, choć przecież zrobili dokładnie to, co im polecił. Domenico Pugliese w rozważaniu dla włoskiego serwisu jezuitów zauważa, że łatwo przyjść do Pana z prośbą, ale wrócić, żeby Mu podziękować, nie zawsze przychodzi łatwo. Dodaje też, że Samarytanin dopiero dzięki temu powrotowi doprowadził swoje uzdrowienie do pełni. Tak może być z kimś, kto przez tygodnie modlił się o dobre wyniki badań, a gdy je dostał, z ulgą wrócił do zwykłych spraw i zapomniał o modlitwie.

«Wstań, idź, twoja wiara cię uzdrowiła»

Oczyszczenie dostało dziesięciu, ale te słowa Jezus mówi tylko do tego, który wrócił. Jan Paweł II przywołał tę scenę w 1981 r. w Manili, w przemówieniu do chorych na trąd z ośrodka w Tala. Mówił do ludzi, którzy wciąż żyli z tą chorobą, i właśnie im pokazywał wdzięczność Samarytanina jako znak wiary mocnej, radosnej i pełnej zachwytu nad Bożymi darami. Z dziękowaniem nie trzeba więc czekać, aż wszystko się ułoży, bo można dziękować za dobro, które już się wydarzyło, nawet gdy inne prośby czekają na odpowiedź. Zna to na przykład matka, która przy chorym dziecku dziękuje Bogu za każdy lepszy dzień.

Czy wiesz, że…

  • Patron dnia, św. Marcin z Tours, według swojego biografa ucałował i uzdrowił trędowatego. Sulpicjusz Sewer opisuje w „Żywocie św. Marcina”, jak przy bramie Paryża Marcin pocałował i pobłogosławił chorego, a ten od razu został oczyszczony. Następnego dnia uzdrowiony przyszedł do kościoła i dziękował za odzyskane zdrowie.
  • Przyszły biskup urodził się w Panonii, na terenie dzisiejszych Węgier. Według Sulpicjusza Sewera przyszedł na świat w Sabarii, a dorastał w Ticinum, czyli dzisiejszej Pawii we Włoszech.
  • Jako żołnierz Marcin oddał połowę płaszcza żebrakowi w Amiens. Była mroźna zima, inni przechodzili obok, a on przeciął płaszcz mieczem. Tej nocy we śnie zobaczył Chrystusa okrytego tą połową płaszcza.
  • W 371 r. święty został wybrany biskupem Tours wbrew własnej woli. Według PAP mimo nowego urzędu dalej żył jak mnich.
  • W Poznaniu 11 listopada piecze się rogale świętomarcińskie z nadzieniem z białego maku. Według National Geographic Polska zwyczaj upowszechnił się w 1891 r., gdy proboszcz parafii św. Marcina zachęcał wiernych do pomocy ubogim, a pracownik pobliskiej cukierni upiekł rogale: zamożni je kupowali, a biedni dostawali za darmo. Od 2008 r. ich nazwa jest chroniona w Unii Europejskiej.

Źródła