Przypowieść o zaproszonych na ucztę
Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza
Jezus w przypowieściach mówił do arcykapłanów i starszych ludu: «Królestwo niebieskie podobne jest do króla, który wyprawił ucztę weselną swemu synowi. Posłał więc swoje sługi, żeby zaproszonych zwołali na ucztę, lecz ci nie chcieli przyjść.
Posłał jeszcze raz inne sługi z poleceniem: „Powiedzcie zaproszonym: Oto przygotowałem moją ucztę; woły i tuczne zwierzęta ubite i wszystko jest gotowe. Przyjdźcie na ucztę!” Lecz oni zlekceważyli to i odeszli: jeden na swoje pole, drugi do swego kupiectwa, a inni pochwycili jego sługi i znieważywszy, pozabijali.
Na to król uniósł się gniewem. Posłał swe wojska i kazał wytracić owych zabójców, a miasto ich spalić.
Wtedy rzekł swoim sługom: „Uczta weselna wprawdzie jest gotowa, lecz zaproszeni nie byli jej godni. Idźcie więc na rozstajne drogi i zaproście na ucztę wszystkich, których spotkacie”. Słudzy ci wyszli na drogi i sprowadzili wszystkich, których napotkali: złych i dobrych. I sala weselna zapełniła się biesiadnikami.
Wszedł król, żeby się przypatrzyć biesiadnikom, i zauważył tam człowieka nieubranego w strój weselny. Rzekł do niego: „Przyjacielu, jakże tu wszedłeś, nie mając stroju weselnego?” Lecz on oniemiał. Wtedy król rzekł sługom: „Zwiążcie mu ręce i nogi i wyrzućcie go na zewnątrz, w ciemności! Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów”. Bo wielu jest powołanych, lecz mało wybranych».
Oto słowo Pańskie.
Albo:
Przypowieść o zaproszonych na ucztę
Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza
Jezus w przypowieściach mówił do arcykapłanów i starszych ludu: «Królestwo niebieskie podobne jest do króla, który wyprawił ucztę weselną swemu synowi. Posłał więc swoje sługi, żeby zaproszonych zwołali na ucztę, lecz ci nie chcieli przyjść.
Posłał jeszcze raz inne sługi z poleceniem: „Powiedzcie zaproszonym: Oto przygotowałem moją ucztę; woły i tuczne zwierzęta ubite i wszystko jest gotowe. Przyjdźcie na ucztę!” Lecz oni zlekceważyli to i odeszli: jeden na swoje pole, drugi do swego kupiectwa, a inni pochwycili jego sługi i znieważywszy, pozabijali.
Na to król uniósł się gniewem. Posłał swe wojska i kazał wytracić owych zabójców, a miasto ich spalić.
Wtedy rzekł swoim sługom: „Uczta weselna wprawdzie jest gotowa, lecz zaproszeni nie byli jej godni. Idźcie więc na rozstajne drogi i zaproście na ucztę wszystkich, których spotkacie”. Słudzy ci wyszli na drogi i sprowadzili wszystkich, których napotkali: złych i dobrych. I sala weselna zapełniła się biesiadnikami.
Oto słowo Pańskie.
Przyjdźcie na ucztę!
Jezus nie porównuje królestwa Bożego do ciężkiej pracy ani do egzaminu, ale do uczty weselnej. Bóg przygotowuje miejsce i mówi: przyjdź. Pierwsze czytanie z Izajasza pogłębia ten obraz - to Bóg przygotowuje ucztę, ociera łzy i daje zbawienie. Łatwo mi jednak przeżywać wiarę przede wszystkim jako zbiór obowiązków: trzeba się pomodlić, trzeba pójść na Mszę, trzeba czegoś przestrzegać. Jezus zaczyna od czegoś innego: od daru i zaproszenia do bliskości. Mogę więc zapytać siebie, czy potrafię jeszcze przyjmować obecność Boga jako dobro, którym On chce mnie obdarować. Eucharystia, modlitwa czy chwila ze Słowem nie są kolejnym punktem do zaliczenia. Są odpowiedzią na zaproszenie Kogoś, kto chce mnie mieć przy swoim stole.
Lecz oni zlekceważyli to i odeszli
Najbardziej uderza mnie to, że część zaproszonych nie wybiera czegoś jawnie złego. Jeden idzie na pole, drugi do swojego kupiectwa. Praca, obowiązki i troska o codzienne sprawy są potrzebne, ale mogą zająć takie miejsce, że Boże zaproszenie przestaje być ważne. Nie muszę świadomie odrzucić Boga. Wystarczy, że stale odkładam Go na później, bo jeszcze wiadomość, spotkanie, zakupy, telefon albo coś do dokończenia. Z czasem nieobecność Boga może stać się czymś zupełnie zwyczajnym. Ta przypowieść każe mi więc spojrzeć nie tylko na moje grzechy, ale także na kolejność spraw w moim życiu. To, czemu naprawdę daję czas i uwagę, pokazuje, co jest dla mnie ważne.
Idźcie więc na rozstajne drogi i zaproście na ucztę wszystkich, których spotkacie
Kiedy pierwsi zaproszeni odmawiają, król nie odwołuje uczty. Posyła sługi na drogi, a oni przyprowadzają ludzi, których wcześniej nikt zapewne nie umieściłby na liście gości. Ewangelia podkreśla nawet, że przyszli „źli i dobrzy”. To ważna kolejność: najpierw jest zaproszenie. Bóg nie czeka, aż stanę się wystarczająco dobry, żeby mnie zawołać. Jego łaska zastaje mnie takim, jaki jestem, i otwiera przede mną drogę. To także chroni mnie przed dzieleniem ludzi na tych, którzy „pasują” do Kościoła, i tych, którzy według mnie się do niego nie nadają. Mogę dziś pomyśleć o konkretnej osobie, którą łatwo oceniam albo omijam. Być może właśnie wobec niej mam zrobić trochę miejsca przy stole.
Wszedł król, żeby się przypatrzyć biesiadnikom
Otwarte drzwi uczty nie oznaczają, że wszystko staje się obojętne. W drugiej części przypowieści król zauważa człowieka bez stroju weselnego. Jezus pokazuje przez to napięcie, które łatwo zgubić: zaproszenie jest darmowe i szerokie, ale domaga się odpowiedzi całego życia. Nie wystarczy znaleźć się w sali. Mogę należeć do Kościoła, uczestniczyć w liturgii i znać Ewangelię, a jednocześnie bronić się przed tym, żeby naprawdę mnie zmieniała. Pytanie o strój weselny staje się więc pytaniem o owoce mojego spotkania z Jezusem. Czy po modlitwie łatwiej mi przeprosić, zrezygnować z odwetu, powiedzieć prawdę, okazać cierpliwość albo zauważyć człowieka, którego zwykle pomijam? Bóg zaprasza mnie takiego, jaki jestem, ale Jego miłość nie chce pozostawić mnie takim samym.
- Co najczęściej sprawia, że odkładam spotkanie z Bogiem na później?
- Kogo trudno mi uznać za równie zaproszonego przez Boga jak ja?
- Czy moja modlitwa i Eucharystia rzeczywiście zmieniają sposób, w jaki traktuję ludzi?
- Jaka jedna konkretna odpowiedź na zaproszenie Jezusa jest dziś przede mną?
Jezu, dziękuję Ci, że nie czekasz, aż stanę się idealny, ale już dziś zapraszasz mnie do bliskości z Tobą. Daj mi łaskę, abym nie zagłuszał Twojego zaproszenia pracą, pośpiechem i sprawami, które zawsze wydają się pilniejsze. Ucz mnie przyjmować ludzi, których sam chętnie zostawiłbym poza drzwiami. Nie pozwól mi zatrzymać się na samej obecności przy Tobie, ale przemieniaj moje decyzje, słowa i relacje. Niech moje życie staje się prawdziwą odpowiedzią na Twoją miłość. Amen.