Aniołowie ich w niebie wpatrują się zawsze w oblicze Ojca mojego
Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza
Uczniowie przystąpili do Jezusa, pytając: «Kto właściwie jest największy w królestwie niebieskim?» On przywołał dziecko, postawił je przed nimi i rzekł:
«Zaprawdę, powiadam wam: Jeśli się nie odmienicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego. Kto się więc uniży jak to dziecko, ten jest największy w królestwie niebieskim. A kto by jedno takie dziecko przyjął w imię moje, Mnie przyjmuje.
Baczcie, żebyście nie gardzili żadnym z tych małych; albowiem powiadam wam: Aniołowie ich w niebie wpatrują się zawsze w oblicze Ojca mojego, który jest w niebie».
Oto słowo Pańskie.
Kto właściwie jest największy w królestwie niebieskim?
Pytanie uczniów pokazuje, że nawet wśród ludzi idących za Jezusem pojawia się potrzeba ustalenia, kto jest najważniejszy. Ja także ulegam tej pokusie, gdy porównuję się z innymi, chcę mieć ostatnie słowo albo wybieram zadania, które przyniosą mi uznanie. Jezus nie wskazuje zwycięzcy. Wzywa do nawrócenia, czyli zejścia z drogi rywalizacji. Zaczyna się ono wtedy, gdy dostrzegam ten ukryty wyścig i przestaję budować swoją wartość na przewadze nad innymi. Królestwa Bożego nie zdobywa się dzięki wysokiej pozycji.
Jeśli się nie odmienicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego.
Dziecko jest całkowicie zależne od dorosłych i nie posiada samodzielnej pozycji. Jezus w tym przykładzie nie zachęca do naiwności ani niedojrzałości. Wzywa mnie, abym uznał, że nie jestem samowystarczalny: potrzebuję Boga, przebaczenia i pomocy innych ludzi. Trudno zająć takie miejsce, gdy wstydzę się powiedzieć, że czegoś nie wiem, nie potrafię albo nie kontroluję. Dziecięca postawa pozwala stanąć przed Jezusem bez udowadniania swojej wartości. Wtedy modlitwa przestaje być prezentowaniem osiągnięć, a staje się przyjęciem życia jako daru.
A kto by jedno takie dziecko przyjął w imię moje, Mnie przyjmuje.
Jezus utożsamia się z człowiekiem, który nie podnosi mojego prestiżu i nie może mi się odwdzięczyć. Przyjąć go znaczy realnie go zauważyć: wysłuchać bez przerywania, uwzględnić jego potrzeby i potraktować poważnie jego zdanie. Dotyczy to dziecka, osoby zależnej, nieśmiałej, starszej albo tej, której wolniejsze tempo burzy mój plan. Łatwo wykonać uprzejmy gest, zachowując poczucie wyższości. Jezus prowadzi mnie dalej - chce być rozpoznany właśnie w tym jednym, konkretnym człowieku. Sposób, w jaki odnoszę się do najmniej wpływowej osoby w pomieszczeniu, odsłania prawdę o mojej relacji z Nim.
Baczcie, żebyście nie gardzili żadnym z tych małych
Pogarda nie zawsze przybiera postać jawnego upokorzenia. Pojawia się również w zniecierpliwionym tonie, pobłażliwym uśmiechu, pomijaniu czyjegoś głosu albo decydowaniu za kogoś bez wysłuchania go. Jezus uzasadnia swój zakaz niezwykłym obrazem: aniołowie małych stale wpatrują się w oblicze Ojca. Człowiek niezauważany na ziemi pozostaje więc przed Bogiem kimś ważnym i otoczonym Jego troską. Anioł Stróż nie jest talizmanem zapewniającym życie bez cierpienia; jego posługa przypomina, że Bóg nie opuszcza mnie w drodze i prowadzi ku sobie. Wiara w tę opiekę domaga się ode mnie szacunku dla tych, których Ojciec nigdy nie traci z oczu.
- Kiedy najczęściej porównuję się z innymi?
- O jaką pomoc trudno mi poprosić?
- Czyje zdanie zwykle pomijam podczas rozmowy lub podejmowania decyzji?
- Komu mogę coś ofiarować bez oczekiwania wdzięczności lub korzyści?
Jezu, daj mi łaskę zawrócenia z drogi porównywania się i walki o pierwszeństwo. Naucz mnie przyjmować własną zależność oraz z szacunkiem słuchać ludzi małych, pomijanych i bezbronnych. Uwolnij mnie od cichej pogardy ukrytej w zniecierpliwieniu i poczuciu wyższości. Pomóż mi zaufać opiece, którą otaczasz mnie w drodze, także wtedy, gdy nie usuwa ona wszystkich trudności. Amen.